Eurofighter Typhoon

Eurofighter Typhoon
Ilustracja
Eurofighter Typhoon FGR4 w barwach RAF-u.
Dane podstawowe
Państwo  Wielka Brytania
 Niemcy
 Włochy
 Hiszpania
Producent Eurofighter Jagdflugzeug GmbH
Typ myśliwiec wielozadaniowy
Konstrukcja półskorupowa ze stopów lekkich i tworzyw sztucznych, układ aerodynamiczny kaczka
Załoga 1 lub 2 pilotów
Historia
Data oblotu 27 marca 1994[1]
Liczba egzemplarzy 550[2]
Liczba wypadków
 • w tym katastrof
10
8
Dane techniczne
Napęd 2 × silnik dwuprzepływowy EuroJet EJ200
Ciąg 60 kN (90 kN z dopalaniem) każdy
Wymiary
Rozpiętość 10,95 m
Długość 15,96 m
Wysokość 5,28 m
Powierzchnia nośna 50 m²
Masa
Własna 11000 kg
Startowa 23000 kg[3]
Paliwa 4996 litrów[3]
Osiągi
Prędkość maks. 2120 km/h (2 Ma)[4]
Prędkość przelotowa 1836 km/h (1,5 Ma) bez uzbrojenia, 1591 km/h (1,3 Ma) z uzbrojeniem
Prędkość minimalna 203 km/h[4]
Prędkość wznoszenia 315 m/s[4]
Pułap 18 300 m[4]
Zasięg 3706 km – przelot
Promień działania 1390 km
Rozbieg 300 m[4]
Dobieg 700 m[4]
Dane operacyjne
Uzbrojenie
Działko Mauser BK-27 kal. 27 mm
Pociski rakietowe:
przeciwokrętowe AGM-84 Harpoon i Penguin
przeciwradarowe AGM-88 HARM, AGM Armiger, ALARM
przeciwlotnicze AIM-9 Sidewinder, AIM-132 ASRAAM, AIM-120 AMRAAM, IRIS-T, MBDA Meteor
szybujące Storm Shadow, MBDA Taurus
przeciwpancerny Brimstone

bomby inteligentne typu Paveway i JDAM
laserowe znaczniki celu np. Litening

Użytkownicy
Arabia Saudyjska, Austria, Hiszpania, Niemcy, Oman, Wielka Brytania, Włochy
Rzuty
Rzuty samolotu

Eurofighter Typhoon – dwusilnikowy myśliwiec wielozadaniowy zbudowany w układzie kaczki przez konsorcjum trzech europejskich producentów lotniczych – Alenia Aeronautica, BAE Systems i EADS – współpracujących w ramach holdingu Eurofighter Jagdflugzeug GmbH założonego w 1983 roku. Projekt budowy i wyposażenia samolotu jest zarządzany przez agencję NETMA (NATO Eurofighter and Tornado Management Agency)[5][6]. Projekt samolotu jest podobny do opracowanych w tym samym okresie myśliwców generacji 4,5francuskiego Dassault Rafale i szwedzkiego Saab JAS 39 Gripen. Na etapie rozwoju nosił oznaczenie EF-2000.

Po początkowych opóźnieniach rozpoczęto produkcję Eurofightera w ramach trzech oddzielnych kontraktów (transz), z których każdy dotyczy samolotu o coraz większych zdolnościach bojowych.

W 2008 Eurofighter Typhoon znajdował się na uzbrojeniu brytyjskiego RAF-u, niemieckiej Luftwaffe, hiszpańskiej Ejército del Aire, włoskich Aeronautica Militare oraz austriackich sił powietrznych. Ponadto Arabia Saudyjska podpisała kontrakt o wartości około 6,4 miliarda euro na dostawę 72 maszyn tego typu[7].

Według raportu brytyjskiego National Audit Office z 2011 roku całkowity koszt programu badawczo-rozwojowego i produkcji floty 160 samolotów wynosi 23 miliardy funtów, w związku z czym rzeczywisty koszt każdej ze 107 brytyjskich maszyn wyniósł 215 milionów funtów (350 mln dolarów amerykańskich)[8], co oznacza że koszt jednostkowy jednego samolotu jest wyższy niż tak samo liczony koszt amerykańskiego samolotu F-22 Raptor, który wyprodukowany w 185 egzemplarzach, kosztował amerykańskiego podatnika 339 milionów dolarów za sztukę[8].

  1. 1994: Maiden flight for future fighter jet (ang.). BBC Home, 27 marca 1994. [dostęp 28 sierpnia 2008].
  2. https://www.airbus.com/content/dam/corporate-topics/publications/o&d/2018-08_MRS_GEN_Ord-Deliv_by_country.pdf.
  3. a b Eurofighter Technology and Performance: Structure. (ang.). Eurofighter Starstreak.net. [dostęp 14 grudnia 2008].
  4. a b c d e f Der Eurofighter Typhoon – technische Beschreibung. (niem.). Doppeladler.com. [dostęp 28 sierpnia 2008].
  5. Organisation NETMA. (ang.). Eurofighter.com. [dostęp 28 sierpnia 2008].
  6. NATO Handbook (ang.). NATO Publications. [dostęp 28 sierpnia 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu (2001-05-31)].
  7. Saudis Pay 4.43 Billion Pounds for 72 Eurofighters (ang.). Bloomberg.com. [dostęp 28 sierpnia 2008].
  8. a b Eurofighter Typhoon: It’s EVEN WORSE than we thought (ang.). 3 marca 2011. [dostęp 2013-09-04].